Ölmek, yok olmak değil, rûhun bedene olan bağlılığının sona ermesi, bir evden, bir eve göç etmektir. Ömer bin Abdülaziz "rahmetullahi aleyh" buyurdu ki: "Sizler, ancak ebediyet, sonsuzluk için yaratıldınız! Lakin bir evden bir eve göç edersiniz!" Ölmek mü'mine hediyedir, nimettir. Günâhı olanlara musibettir. Fakirlere rahat, zenginlere azaptır. Mü'minin ruhunun bedenden ayrılması, esirin hapisten kurtulması gibidir. Mü'min öldükten sonra, bu dünyaya geri gelmek istemez. Yalnız şehitler, dünyaya geri gelip, bir daha şehit olmak ister. Dünyanın iyiliği gitti. Kederleri kaldı. Bundan dolayı ölüm, her Müslüman için hediyedir. Bir adamın dinini, ancak kabri korur. Mü'minlere yapılacak ikramlardan birincisi, ölümdeki sevinçtir. Mü'mini rahatlandıran, ancak Allahü teâlâya kavuşmaktır. Allahü teâlânın emirlerine uyan bir mü'mine, ölümden daha sevinçli bir şey olmaz. Allahü teâlâya kavuşmayı seven mü'min, ölümü ister. Ölüm dostu dosta kavuşturan bir köprüdür. Kavuşmak şevki, büyük ve yüksek derecedir. Bu dereceye yükselen mü'min, ölümün gecikmesini istemez. Rabbine iştiyakından dolayı, O'na kavuşmayı, O'nu görmeyi sever. Cenneti seven ve ona hazırlanan insan ölümü sever. Çünkü, ölüm olmayınca Cennete girilmez.

Bir kimsenin iman ile öleceği son nefeste belli olur. Bir insan bu devlete kavuşunca, Allahü teâlânın ihsânları başlar. Bu anda elbette sevinir. Saadet sahibi o kimsedir ki, Azrail aleyhisselâm gelip, (Korkma, Erhamürrâhimine gidiyorsun. Asıl vatanına kavuşuyorsun. Büyük devlete erişiyorsun!) der. Böyle kimseye, bundan daha şerefli bir gün yoktur.

Bu dünya bir konaktır. O cihana bakınca zindandır. Bu geçici varlık bir görünüştür. Gölge gibi yavaş yavaş çekilmekte, geçip gitmektedir. Hadis-i şerifte buyuruldu ki: (İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar). Dünyâ hayatı rüya gibidir. Ölüm uyandırıp rüya bitecek, hakiki hayat başlayacaktır. Müslümanın ölümü, hayattır. Hem de, sonsuz hayat!