Cüneyd-i Bağdâdî
Cüneyd-i Bağdâdi'den bir kimse bir şey istese onu boş çevirmez, ona faydalı olmaya çalışırdı ve; "Ben, Peygamber efendimizin güzel ahlâkına uymaya çalışıyorum" buyururdu.
Cüneyd-i Bağdâdi, vefât edeceği zaman çok üzgündü. Talebeleri korkup;
-Efendim! Bizim ümidimiz, sizin şefâatiniz bereketi ile kurtulmaktır. Sizin ise ıstıraplı ve üzüntülü bir hâliniz var. Bu hâliniz bizim yüreğimizi parçalıyor, dediler. Bunlara cevâben;
-Ey dostlarım! Ben, yetmiş senelik ibâdet ve tâatımdan ve sizlere üstâd olmak ile kazandıklarımın hepsini, bir kıl ile asılmış olduğunu ve rüzgâr esmesi ile bir tüy misâli sallandığını hissediyorum. Bu esen rüzgârın, ret rüzgârı mı, yoksa kabûl yeli mi olduğunu bilmiyorum, buyurdu.
Biraz sonra; "Allah!" diyerek rûhunu teslim etti. 911 (H.298)'de vefât ettiğinde 91 yaşındaydı.
"Beni mâzur görün!"
Ceriri hazretleri diyor ki:
"Son nefesinde Cüneyd-i Bağdâdi'nin yanında bulunuyordum. Cuma günü idi. Kur'ân-ı azimi okuyordu ve hatmetmişti. Ben de kendisine; 'Bu durumda da mı okuyorsunuz?' dedim. O da; 'Bu işe şu anda benden daha muhtaç kimse var mıdır? İşte defterim dürülmektedir, hiç olmazsa hatim ile dürülsün' dedi.
Ebû'l-Abbâs bin Atâ, Cüneyd-i Bağdâdi'nin yanına girdi. Hazret can çekişiyordu. Ona selâm verdi. Selâmını geç aldı ve;
-Beni mâzur gör, virdim ile meşgul idim, dedi. Sonra kıbleye dönerek tekbir aldı ve son nefesini verdi...