Enes bin Mâlik şöyle rivâyet etmiştir. Resûlullah Efendimiz buyurdu ki: "Cennette ilk şefaat edecek benim, benim isteğimin kabul edildiği kadar, hiçbir nebininki kabul edilmeyecek, Peygamberlerden kendisine sadece bir kişi imân etmiş olanları var."

"Cennette ilk şefaat edecek olan benim. Ümmeti en çok olan Peygamber benim. Cennetin kapısını ilk çalacak olan benim."

"Kıyâmet günü Cennetin kapısına gelip, açılmasını isterim. Hazin (melek), sen kimsin? der. Ben Muhammedim derim. Melek bana, senden önce hiç kimseye açmamam emredildi der."

"Her Peygamberin yaptığı (makbul) bir dua vardır. Ben duamı kıyâmet günü ümmetime şefaat için bıraktım" buyurdu.

Dâvûd bin Ebi Hind şöyle anlatmıştır: Kıyâmet günü bu ümmetten olan günahkâr kimse, Resûlullahın elinden tutar ve "Yâ Resûlallah, beni azâbdan kurtar!" der. Resûlullah Efendimiz de "Benim sünnetim sana ulaştı, şeriatimi duydun. Niçin âsi oldun? Şimdi ne özür beyân edeceksin?" buyurur. Bunun üzerine azâba düşecek olan kimse, "Yâ Resûlallah! Benim kötü bahtım bana galebe çaldı" der. Bunun üzerine Resûlullah Efendimiz: "Ümmetimden (imân ile ölen) hiç kimsede şekavet (ebedi Cehennemlik olan) yoktur. Yâ Rabbi! Bunu bana bağışla" der. Allahü teâlâ da onu bağışlar.

"Kıyamette şefaat edeceğim. Ya Rabbi, kalbinde hardal zerresi kadar iman olanları Cennete koy diyeceğim. Bunlar Cennete girecekler. Sonra, kalbinde az bir şey olanlara, Cennete girin diyeceğim."

"Ahirette ilk şefaat eden ve şefaati kabul olan ben olacağım."

"Ümmetimden, şirk üzere ölmeyen herkese Allah'ın izni ile şefaat edeceğim."

"Kıyamet günü en önce ben şefaat edeceğim."

"Benden önce hiçbir peygambere verilmeyen beş şeyden biri şefaattir. Şirk üzere ölmeyen [imanla ölen] herkese şefaat edeceğim."

"Ümmetimden büyük günah işleyenlere şefaat edeceğim."

"Peygamber efendimiz, günahkârlara şefaat edeceğini bildirince, Hazret-i Ebüdderda, (İmanı olan hırsız ve zâniler de şefaate kavuşacak mı) diye sual etti, (Evet, onlara da şefaat edeceğim) buyurdu."