Fıkıh Ve Hadîs âlimi Mesrûk Bin El-ecdâ
Mesrûk bin Abdurrahmân, Ebu Bekir'in arkasında namaz kıldı. Hazreti Ömer ve Hazreti Osman'ı gördü. Üç kardeşiyle beraber Kadisiye'de bulundu, onlar şehid oldular. Kendisi yaralanarak çolak kaldı. Kadı oldu. Çoluk çocuk sahibiydi, ihtiyacı olduğu halde kadılıktan ücret almıyordu. Kanaatkârdı, zahiddi. Bir gün hanımı gelerek "Bugün çocukların yiyeceği yoktur" dedi. Tebessüm ederek "Allah onların rızkını muhakkak verecektir" dedi. Çok geçmeden bol rızka kavuştular.
Rivâyet etmiş olduğu hadis-i şerifler sahih olup, Kütüb-i Sitte denilen meşhûr altı hadis kitabında yer almıştır. İbn-i Hibbân, onun sika (güvenilir, sağlam) râvilerden olduğunu zikredip; "Mesrûk, Kûfe ehlinin en çok ibâdet edenlerindendi" demiştir. Hanımı diyor ki: "O kadar uzun namaz kılardı ki, ayakları şişerdi. Allahü teâlâya yemin ederim ki, fırsat bulup onun arkasına oturduğum zaman hâline acır ve ağlardım."
"Size dünyayı göstereyim mi?"
Ramazanda imâm olduğunda bir rekatta Ankebût sûresini baştan sona okurdu. Hacca gittiği zaman secdeden başka bir şey için başını yere koymamış, hiç uyumamış hep ibâdetle meşgûl olmuştur.
Bir gün talebelerinden bir kısmıyla çıkıp, onları Kufe'nin çöplüğüne götürerek "Size dünyayı göstereyim mi? İşte bu çöplük dünyadır, onu yediler yok ettiler, onu giydiler eskittiler, ona bindiler zayıflattılar, orada birbirlerinin kanlarını döktüler, orada haramları helal saydılar, orada akrabalar birbirleriyle akrabalık bağlarını kestiler" dedi.
Vefatında son sözü şu oldu:
"Ne altınım ne gümüşüm var. Kılıcımdakiler hariç. Onu satarak beni kefenleyin."