Ebû Zer Gıfâri (radıyallahü anh) anlatır: Resûlullaha (sallallahü aleyhi ve sellem); "Yâ Resûlallah! Bana nasihat et" dedim. "Sana Allahtan korkmayı tavsiye ederim. İşin başı budur" buyurdu. "Yâ Resûlallah biraz daha" dedim. "Sana Kur'ân-ı kerimi okumayı tavsiye ederim. O senin için yeryüzünde nûr, gökte meleklerin övgüsüdür" buyurdu. "Biraz daha" dedim. "Çok gülmeyi terk et, çok gülmek kalbi öldürür, yüzün nûrunu giderir" buyurdu. "Biraz daha nasihat buyur yâ Resûlallah" dedim. "Susmayı tercih et, sâdece hayır söyle, bu şeytanı senden uzaklaştırır, dine uymakta sana yardımcı olur" buyurdu. "Biraz daha yâ Resûlallah" dedim. "Cihâd et, çünkü cihâd, ümmetimin zühdüdür" buyurdu. "Biraz daha" dedim. "Miskinleri (fakirleri) sev, onlarla bulun" buyurdu. "Biraz daha yâ Resûlallah" dedim. "Kendinden aşağı olanlara bak, senden üstün olanlara bakma, çünkü içinde bulunduğun hâl, senin için nimettir" buyurdu. "Biraz daha yâ Resûlallah" dedim. "Akrabanı ziyâret et, onlar seni ziyâret etmeseler de" buyurdu. "Biraz daha yâ Resûlallah" dedim. "Allahü teâlâya itaat et, kınayanların kınamasına aldırma" buyurdu. "Biraz daha nasihat et yâ Resûlallah" dedim. "Acı da olsa hakkı söyle" buyurdu. Biraz daha istedim, elini göğsüme koydu ve şöyle buyurdu: "Tedbir almak gibi akıllılık yoktur. Haramlardan el çekmek gibi vera yoktur. Güzel ahlâk gibi de soyluluk yoktur" buyurdu.

Ebü'l-Hasen Kattân anlatır: "Ebû Bekr-i Nakkaş, ölüm döşeğinde iken yanında idim. Vefât etmeden önce üç defa yüksek sesle, Saffât sûresi altmışbirinci âyet-i kerimesi olan, (Amel edenler, böyle nimete kavuşmak için amel etsinler) diyerek, rûhunu teslim etti."

Câbir bin Abdullah (radıyallahü anh) demiştir ki: Babam Abdullah bin Amr Selemi, Uhud gazâsında şehid olması üzerine halam Fâtıma ağlamaya başladı. Bunun üzerine Resûl-i ekrem efendimiz halama taziye ve şehidin yüksek mertebesini bildirerek buyurdu ki: "Ey Fâtıma, siz ona ağlasanız da ağlamasanız da siz şehidi defnedene kadar melekler kanatlarıyla onu gölgelendirdiler."