Habîbinin Amcasını Vesîle Yapıyoruz
Ebü't-Tayyib el-İmrâni hazretleri Yemen'de yetişen büyük Şafii âlimlerindendir. 518 (m. 1125)'de doğdu. 587 (m. 1191)'de Yemen'de vefât etti. Mekâsıd-il-kelâm isimli eserinde şöyle yazmaktadır:
Duâ edenin, kalbinin nûrlanması için, duâdan önce sâlih bir amel yapması duâya sâlih bir amel ile başlaması gerekir. Bu sebeple, farz namazların peşinden yapılan duâlar, kabule daha yakındır.
Hazreti Ömer radıyallahü anh zamanında bir ara yağmur yağmamış, her taraf kurumuştu. Şiddetli kuraklık yüzünden, rüzgâr, yerdeki toprağı kül gibi savuruyordu. Bu sebeple bu seneye, "kıtlık, kuraklık yılı" denildi. Bir rivâyete göre de, bu senede pekçok ölüm olduğu için bu isim verildiği söylenmiştir... Bunun üzerine Hazreti Ömer, Hazreti Abbâs'ı da yanına alarak yağmur duâsına çıktı ve şöyle duâ etti:
"Ey âlemlerin Rabbi! Sana, senin katında Habibinin amcasını vesile yapıyoruz. Çünkü sen Kur'ân-ı kerimde meâlen şöyle buyuruyorsun: (Babaları sâlih bir kimse olduğu için, o ikisini muhafaza eyledi.) [Kehf-82] Allahım! Hazreti Abbâs da Resûlullahın (sallallahü aleyhi ve sellem) amcası olduğu için, senin katında onu vesile yapıyoruz" dedi. Sonra orada bulunan cemâate dönüp: "Dedim ki; gelin Rabbinizin mağfiretini isteyin. Çünkü O, Gaffar'dır (mağfireti çok boldur). (Rabbinizin mağfiretini dilediğiniz takdirde, Allah) üzerinize bol bol yağmur salıverir. Hem mallarınızı, hem de oğullarınızı çoğaltır ve size bahçeler yaratır, ırmaklar akıtır" meâlindeki Nûh sûresinin onuncu âyet-i kerimesini ve onikinci âyet-i kerimesini okudu.
Hazreti Abbâs radıyallahü anh da, gözlerinden yaşlar akarak şöyle duâda bulundu: "Küçükler boyunlarını büktü, büyükler inceldi. Şikâyetler yükseldi. Yâ Rabbi! Sen gizliyi ve en gizliyi de bilensin. Allahım! Onlara yardım eyle. Onlar beni, Resûlullaha (sallallahü aleyhi ve sellem) yakınlığımdan dolayı senin katında vesile ettiler." Bu sırada bir parça bulut ortaya çıktı. Herkes; bakın bakın bulut çıktı, dedi. Sonra rüzgâr çıktı, şimşek çaktı. Daha yerlerinden ayrılmadan, çok yağmur yağdı.
Herkes Hazreti Abbâs'ın radıyallahü anh yanına koşup; "Sana afiyet olsun, ey Haremeyn'in Sakisi" dediler. Allahü teâlâ kullarına merhamet edip, her tarafta bolluk oldu. Bu duâ, Resûlullah efendimizin bereketiyle kabul olunmuştur.