"Bir kimse, senenin kısa günlerinde, insan veya deve yürüyüşü ile üç günde gidilecek yere gitmeye niyet ederek, bulunduğu yerin kenar evlerinin dışına çıkınca misafir olur. (Âlimlerin hepsi üç günlük yolu, fersah dedikleri, bir saatte gidilen yolun uzunluğu ile bildirdiler. Bir kısmı, üç günlük yol yirmibir fersahtır, dedi. Bir kısmı da, onsekiz, bir kısmı ise, onbeş fersahtır, dedi. Fetvâ, ikinci söze göre, verilmiştir. (Günümüzde bir fersah 5760 metre, bir günlük yol yani 6 fersah, 34,56 km.dir. Üç günlük, yani 18 fersahlık yolun uzunluğu ise, takriben yüzdört (103, 680 m.) kilometre olmaktadır.) Seferilik mesafesinde, denizde yürümeye itibar olunmaz. (Denizde, orta rüzgarlı havada giden yelkenlinin hızı esastır.) Seferi olan kimse, dört rekat olan farz namazları iki rekat kılar. (Mest üzerine, üç gün üç gece mesh edebilir. Kurban kesmesi vacip olmaz. Orucunu tutmayıp sonra kaza etmesi caizdir. Ama rahat ise, orucunu tutmalıdır. Günah bir iş için sefere çıkan da misafir olur. Bir beldede onbeş günden fazla kalmaya niyet ederse, orası vatan-ı ikameti olur ve farzları tam kılar. Onbeş günden fazla kalmaya niyet etmeyip, yarın çıkarım, yarından sonra çıkarım diye senelerce kalsa yine misafir olur. Farzları iki kılar.)

Misafir, mukim imama uyarsa, onunla beraber dört rekat kılar. Misafir mukim olanlara imam olursa, ikinci rekatte oturunca selam verir. Mukim olanlar kalkıp iki rekat daha kılarlar. Misafir olan kimse, mukim olanlara imam olursa, namaza başlamadan evvel, "Ben misafirim, ikinci rekatte selam veririm, siz namazı dörde tamamlayınız" demesi müstehaptır. Seferde iken namazı kazaya kalan kimse, mukim olunca bu namazını iki rekat olarak kaza eder. Mukim iken kazaya kalmış namazları, misafir iken kaza etmek isteyen, yine dört rekat olarak kılar. Mekke, Minâ, Arafat gibi başka başka yerlerde toplam on beş gün kalmaya niyet eden de mukim olmaz."