Âişe (radıyallahü anha) şöyle rivâyet ediyor: "Resûlullah efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) rahatsız iken bana, (Ebû Bekr'e gidiniz! Namazı o kıldırsın!) buyurunca, (Yâ Resûlallah! Ebû Bekr, [insanlara İmâm olmak için] sizin yerinize geçince çok ağlar. Ağlamasından dolayı insanlar onun kırâatini anlayamaz. Ömer çağırılsın, o insanlara namaz kıldırsın) dedim. (Ebû Bekr'e gidiniz! Namazı o kıldırsın) buyurdu."

Abdullah ibn-i Ömer'in (radıyallahü anhüma) rivâyet ettiği bir hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Her peygamberin iki emin veziri vardır. Benim semâ ehlinden iki vezirim Cebrâil ile Mikâil aleyhisselâm ve yerdeki iki eminim ve vezirim ise, Ebû Bekr ile Ömer'dir."

Resûlullah efendimizin yanına Hazreti Osman gelince, Resûl aleyhisselâm, etekleri ile mübârek ayaklarını örttü. Hazreti Âişe bunun sebebini sorduğunda; "Ondan melekler hayâ ediyor. Ben haya etmez miyim?" buyurdu.

Abdullah İbn-i Abbâs hazretlerinin bildirdiği bir hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Ben ilmin şehriyim, Ali onun kapısıdır."

Abdullah İbni Ömer (radıyallahü anhüma) şöyle anlatıyor: Resûlullah efendimiz Hazreti Ali'ye (radıyallahü anh) buyurdu ki: "Ey Ali! Sen Cennettesin. Ey Ali! Sen Cennettesin. Ey Ali! Sen Cennettesin."

Hazreti Huzeyfe'nin (radıyallahü anh) rivâyet ettiği bir hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Allahü teâlâ, İbrâhim aleyhisselâmı dost edindiği gibi, beni de dost edindi. Cennette benim köşküm ile İbrâhim aleyhisselâmın köşkü karşı karşıyadır, ikisinin arasında Ali bin Ebi Tâlib'in köşkü vardır."

Abdullah ibn-i Ömer'in (radıyallahü anhümâ) bildirdiği hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Bütün insanlar, âhirette kurtuluşu umarlar. Lâkin, Eshâbıma dil uzatanlar müstesna. Âhırette ehl-i mevkif (mahşer yerinde toplananlar) onlara lanet eder."