“nurlu Dede” Ömer Rûşenî

İlim ve feyz kaynağı oldu
Ömer Rûşeni, hocasının vefâtından sonra onun yerine irşâd, insanlara doğru yolu anlatma vazifesi yaptı. Bir müddet Karabağ, Gence ve Tebriz civârında insanlara rehberlik yaptı. Akkoyunlu sultanlarının dâveti üzerine Tebriz'e gitti. Orada kendisi için yaptırılan zâviyeye yerleşti. Vefâtına kadar orada hizmet etti. İlim ve feyz kaynağı oldu. Talebelerinin en yükseklerinden birisi, Halvetiyye yolunun kollarından olan "Gülşeniyye" kolunun kurucusu olan ve "Gülşeni" diye tanınan İbrâhim bin Muhammed hazretleridir...
Dede Ömer Rûşeni, vefâtından on beş gün önce, Sultan Hasan onu dâvet etti. Meşhur âlimleri ve velileri de çağırmıştı. Sultan bir ara âlimleri göstererek, şikâyette bulundu. Bunun üzerine Dede Ömer Rûşeni sultana şöyle nasihat etti:
"Âlimler, peygamberlerin vârisleridir. Dinin direkleridir. Onların kalplerinde Allahü teâlânın kelâmı Kur'ân-ı kerim, O'nun mübârek isimleri ve ilmi vardır. Onların bereketli nefeslerini koklayıp, Cennet kokularına kavuşasın.

"Âlimlerin etleri zehirlidir!"
Âlimlere hürmet husûsunda âyet-i kerimeler vardır. Bu hususta hadis-i şerifler de çoktur. Dolayısıyla âlimlere hürmet mutlaka lâzımdır. Âlimleri kim zemmedip kötülerse, onların etlerini yemiş gibi olur. Resûlullah sallallahü aleyhi ve sellem; "Âlimlerin etleri zehirlidir. Kim koklarsa hastalanır. Kim yerse ölür!" buyurdu.
Sonra müsâfeha edip vedâlaştı. Bu vedâdan sonra artık sohbet etmedi. Vefâtına kadar talebesi İbrâhim Gülşeni hizmetinde bulundu.
Kabri, Tebriz'de kendi adına Selçuk Hâtun tarafından yapılan dergâhdadır...