Kur'ân-ı kerim, gayba âid ve gelecekte olacak hâdiseleri bildirmesi bakımından da mucizedir. Bunlardan bir kısmı vâki olmuştur. Bir kısmı da şüphesiz vukû bulacaktır. Kur'ân-ı kerimin mucize yönlerinden biri de kıyâmete kadar korunmasıdır. Allahü teâlâ Hicr sûresi 9. âyetinde meâlen (Doğrusu, kitâbı [Kur'ân-ı kerimi] Biz indirdik, onun koruyucusu elbette Biziz) buyurdu.

Kur'ân-ı kerim, tahrif edilmeden ve değiştirilmeden gelmiştir. Nice mülhidler ve zındıklar ve bilhâssa Karâmıta fırkası onu değiştirmek için uğraşmışlardır. Bir kelimesini ve bir harfini dahi değiştirememişlerdir. Kıyâmete kadar da değiştirilemeyecektir. Kur'ân-ı kerimin icâz yönlerinden biri de pek çok muârızı olmasına rağmen, asırlarca değiştirilmekten korunması, beşer tâkatinin dışında olmasıdır.

Mugayyebâttan haber vermesi, münâfıkların ve ehl-i kitâbın gizlediği şeyleri haber vermesi de Kur'ân-ı kerimin icâzındandır.

Kur'ân-ı kerimin mucize yönlerinden biri de şudur: Onu okuyanları ve dinleyenleri bir heybet ve ürperti kaplar. Nakledilmiştir ki: Bir gün Utbe bin Rebia, Resûlullaha "sallallahü aleyhi ve sellem", "Yâ Muhammed! (aleyhisselâm) Senin getirdiğin din, kavminin dinine muhâliftir" dedi. Resûlullah efendimiz ona, Fussilet sûresinden, Ad ve Semûd kavminin helâk edilişlerini bildiren âyet-i kerimeleri sonuna kadar okudu. Utbe bin Rebia heybete kapılıp, elini Resûllah efendimizin mübârek ağzına doğru uzatıp, yemin vererek "okumayı bırak" dedi.

Şöyle de rivâyet edilmiştir. Resûlullah efendimiz Fussilet sûresini okurken, Utbe kafası elleri arasında olduğu hâlde dinliyordu. Secde âyeti gelince, Resûlullah efendimiz secde yaptı. Utbe ne yaptığını anlamadı ve oradan ayrılıp evine gitti. Hâlbuki müşrikler Utbe'yi dinlemek üzere bekliyorlardı. Gelmeyince, evine gidip kapısına toplandılar. Utbe onlardan özür dileyip, "Vallahi Muhammed benimle öyle bir kelâmla söyleşti ki, bana öyle bir şey okudu ki, aslâ öyle bir kelâm işitmedim. Cevap vermekten âciz kaldım, ne diyeceğimi bilemedim" dedi.