Şeyh Abdülhalim Efendi

İslâm âlimi, Resûlullahın "sallallahü aleyhi ve sellem" sünnetine [yani İslâmiyyete] tâbi olan, sımsıkı sarılan ve zâhir ve bâtın bid'atlerden kaçınan ve selef-i sâlihinin i'tikâdında olan kimsedir. Gavs-üs-sekaleyn Abdülkâdir-i Geylâni ve Şeyh-ül-islâm Ferideddin-i Genc-i Şeker hazretlerinin doğru olan i'tikâdında olur. Fıkıh bilgilerinden zarûri lâzım olanları bilir. İmâm-ı Gazâli "rahmetullahi teâlâ aleyh" hazretlerinin, (Minhâc-ül-Âbidin) ve (Kimyâ-yı saadet) kitâbları gibi tasavvuf yolundakilerin yazdığı ahlâk kitâblarını ve tesavvuf büyüklerinin hâllerini ve sözlerini bildiren kitâbları okur. Bu kitâbları okumak, kalbin tasfiyesi ve tezkiyesi için çok fâidelidir.

İslâm âlimi, dünyâya düşkün olmaz ve dünyâya düşkün olanlarla birlikte bulunmaz. İslâmiyyetin bildirdiği iyi işleri yapar. Çalıştıklarının dünyâdaki ve âhıretdeki karşılığını yalnız Allahtan bekler. Ondan başka kimseden bir şey beklemez. Kur'ân-ı kerimi çok okur. Evliyânın kalblerine gelen feyzlerden, ma'rifetlerden nasib almıştır. Her işinde tevbe, inâbet, zühd, vera', takvâ, sabır, kanâ'at, tevekkül ve rızâ yolunu tutar. Onu görenler Allahü teâlâyı hâtırlar. Dünyâ düşünceleri kalbinden kaçar.

(Çeştiyye) yolunun büyükleri ile birlikte bulunan sâdık bir kimsede zevk, şevk, harâret, rahatlık, yalnızlık, yani dünyâya düşkün olanlardan uzaklaşmak hâsıl olur.

(Kâdiri) yolunun büyükleriyle berâber bulunmak, kalbde safâ hâsıl eder. Rûhlar ve melekler âlemi ile bağlılık hâsıl olur. Geçmiş ve gelecek şeylerden çoğu kendisine bildirilir.

(Nakşibendi) yolunun büyükleri ile berâber olanda huzûr ve cemiyyet ve yâd-i dâşt ve dünyâya şuûrsuzluk ve Allahü teâlânın cezbeleri hâsıl olur. Kalbine, rûhuna birçok şeyler ihsân edilir. İslâm âlimi müceddidi ise, bütün latifelerinde keyfiyyetler, hâller, safâ ve letâfet ve nûrlar, sırlar hâsıl olur. Bu söylediklerimiz hâsıl olmazsa, sâdık olan tâlib, hakiki âlime kavuşamadığı için ne kadar âh etse yeridir.