sen, Asîl Kimseleri Seç
Hasan-ı Basri hazretlerinin hikmetli sözleri çoktur. Buyurdu ki:
"Allahü teâlâ hakkı için söylüyorum. Hiçbir kimse altın ve gümüşü ile Allahü teâlâ katında aziz olmadı. Altını ve gümüşü olmayan hiçbir kimse de Allahü teâlâ katında bu sebeple zelil olmadı."
"Müminin ahlâkı, zenginlikte iktisâd, genişlikte şükür, belâ ve musibet zamânında sabırdır."
"İnsanoğlu dünyâdan üç şeye hasretle gider: Topladığına doymaz. Umduğuna kavuşamaz. Önündeki âhiret yolculuğuna iyi azık temin etmez."
Bir kimse gelerek; "Şimdi münâfık var mı?" diye sordu. "Eğer şimdiki münâfıklar, öldürülüp, cesetleri sokaklara atılsa, hiçbir yere çıkamazdınız" buyurdu.
Bir defâsında da; "Allahü teâlâya ve kullarına karşı edepli olmayan kimsenin ilmine itibâr edilmez. Belâ ve musibetlere, insanlardan gelen sıkıntılara günahlardan sakınıp, farzları yerine getirmeyenin dindarlığı mûteber değildir. Haramlardan ve şüphelilerden sakınmayanın Allahü teâlâ katında bir mertebesi ve yakınlığı yoktur" buyurdu.
"BANA BİR YARDIMCI GÖNDER"
Ömer bin Abdül'aziz "rahmetullahi aleyh" halife olunca, Hasan-ı Basri'ye bir mektûb yazıp, "Bana din işlerinde yardımcı olacak bir kimse gönder" dedi. Cevâbında şöyle yazdı: "Sana göndereceğim kimse iki türlü olabilir. Yâ dünyâyı sever, sana nasihat etmez. Veyâ Allah adamıdır, Onu taleb eder, seninle sohbet etmez. Fakat sen, asil kimseleri seç. Bunlar dinin emirlerine tam uyamasalar bile, halkın hakkını gözetirler. Aslında asil ve temiz kimseler hatâ yapmazlar..."
Hâricilerden biri, Hasan-ı Basri hazretlerinin sohbet meclisine gelir, sohbette bulunanlara eziyet verirdi. Nihâyet bir gün, "Bu hârici bize eziyet ediyor, halifeye de bildirmiyorsunuz" dediler. Hasan-ı Basri hazretleri hiçbir şey söylemedi. Bir gün Eshâbı ile otururken, o şahsın yine geldiğini gördü. "Allahım, onun bize yaptığı eziyeti biliyorsun. Dilediğin şeyle onu bizden meneyle!" diye duâ etti. O şahıs hemen yüzüstü yere düştü. Evine götürmek üzere onu kaldırdılar, âilesine ulaşamadan öldü...