Allahü teâlâ, Kur'ân-ı kerimde meâlen; "... Azık ve binek bakımından yoluna gücü yeten her kimsenin, o Beyti haccetmesi, insanlar üzerine Allahın hakkıdır, farzdır..." buyurdu (Âl-i İmrân-97). Peygamber efendimiz de (sallallahü aleyhi ve sellem), bir hadis-i şerifte; "Evinden hac veya umre yapmak niyetiyle çıkan kimse, eğer (yolda) ölürse, kıyâmete kadar hac ve umre sevâbı ona verilir" buyurdu.

Ehl-i Beyt'in rivâyet ettiği hadis-i şerifte, Resûl-i ekrem efendimiz; "İnsanların günahı en büyük olanı, Arafat'ta vakfe yapıp, Allahü teâlânın kendisini af ve mağfiret etmeyeceğini zanneden kimsedir"
buyurdu. Yine Resûlullah efendimiz; "Hacılar ve umre yapan kimseler, Allahü teâlâya gelen topluluklardır ve O'nun ziyâretçileridir. Onlar eğer Allahü teâlâdan bir şey isterlerse, Allahü teâlâ istediklerini onlara verir. Eğer kendilerinin af ve mağfiret olunmasını isterlerse, onları af ve mağfiret eder. Duâ ederlerse, duâlarını kabul eder. Şefaat olunmalarını isterlerse, şefâat olunurlar" buyurdu.

Resûlullah efendimiz, şöyle duâ buyururlardı: "Allahım! Hac edeni ve onun af ve mağfiret olunmasını istediği kimseyi af ve mağfiret eyle."

Hacdan sonra Mekke-i mükerremede ikâmet etmek, üç sebepten iyi görülmemiştir. Birincisi; Kâbe-i muazzamaya devamlı yakın olmaktan ve orayı devamlı görmekten dolayı kendisinde, bıkkınlık ve usanma meydana gelmesi, bu sebeple gerekli edep ve hürmeti gösterememe korkusudur. İkincisi;

insan, Mekke-i mükerremeden ayrılınca, içinde tekrar oraya kavuşma isteği ve oranın hasreti doğar, orayı yeniden ziyaret etme iştiyâkı ile dolup taşar. Üçüncüsü; bu muhterem beldede hataya düşmek,

günah işlemek korkusudur. Denildi ki: "Mekke-i mükerremede, iyiliklerin mükâfatı kat kat verildiği gibi, fenalıkların cezası da kat kat verilir."