Kur'ân-ı kerimi ağlayarak okumalıdır. Böyle okumak müstehabdır. Resûlullah efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) bir hadis-i şerifte; "Kur'ân-ı kerimi okuyunuz ve ağlayınız. Eğer ağlayamazsanız, ağlamaya çalışınız" buyurdu. Sâlih el-Mürri şöyle anlattı: "Bir gece rüyâmda, Resûlullah efendimizin huzurunda Kur'ân-ı kerimi hatmettim. Resûlullah efendimiz bana, "Ey Sâlih! Kur'ân-ı kerimi okudun, fakat gözyaşın hani?" buyurdular.

İbn-i Abbâs (radıyallahü anhüma) buyurdu ki: "Sübhânellezi'nin secde âyetini okuduğunuz zaman ağlamadıkça, secdede acele etmeyin. Eğer gözünüz ağlayamıyorsa, kalbiniz ağlasın. Kalbin ağlaması mahzun olmaktır." Okunan âyet-i kerimenin hakkına riâyet etmektir. Secde âyeti okunduğu zaman hemen secdeye kapanmalı, başkasından secde âyetini duyduğu zaman, onunla beraber secde etmeli, abdestsiz secde etmemelidir. Okumaya başlarken E'ûzü besmele çekmektir. Bitirince de duâ eder ve Allahü teâlâdan istediği şeyleri niyaz eder.

Müslim-i Sigar, babasının şöyle anlattığını nakletti: "Bir gün denizde idik. Bu sırada deniz şiddetli dalgalanmaya başladı. Dalgalar gemimize vuruyordu. Hepimiz korktuk. Bu sırada birisi Kur'ân-ı kerimi eline alıp, 'Yâ Rabbi! Kelâmın (Kur'ân-ı kerim) bizimle beraber iken, bizi denizde boğacak mısın?' diye yalvarınca, Allahü teâlânın kudreti ile deniz sâkinleşti."

Okuyan, kendi işiteceği kadar sesli okumalıdır.

Kur'ân-ı kerimi hatmedinde yapılan duânın fazileti çoktur. Allahü teâlâ, Kur'ân-ı kerimde şu âyet-i kerimelerde meâlen buyuruyor ki:

"Bana duâ edin, ben de size karşılığını vereyim..." (Mü'min-60).

"(Ey Resûlüm), Kullarım sana benden sorarlarsa, muhakkak ki ben çok yakınımdır. Bana duâ edince, duâ edenin duâsını kabûl ederim. O hâlde, onlar da benim davetime koşsunlar ve bana hakkıyla imân etsinler ki, doğru yola ulaşmış olsunlar." (Bekâra-186).

Nu'man bin Beşir'in rivâyet ettiği hadis-i şerifte, Peygamber efendimiz "Duâ, ibâdetin ta kendisidir" buyurdu.