Fudayl Cemâli Efendi, Resûlullah efendimizi (sallallahü aleyhi ve sellem) sevmek ve ona salevat okumak hakkında şöyle buyurdu:

Resûlullah efendimizin sevgisi, Allah yolunda kılıç ile muharebe etmekten daha üstündür. Resûlullah efendimizi sevmek, bu sevginin hakkını yerine getirmek, Resûlullah efendimize tazimde bulunmak, imânın şubelerinin en büyüklerindendir.

Ebû Hafs Ömer bin Hüseyn Semerkândi'nin "Revnak-ül-mecâlis" adlı kitabında şöyle anlatılır:

Belh şehrinde, malı çok, zengin bir tüccar ve iki tane de oğlu vardı. Bu tüccar, bir müddet sonra vefat etti. Oğulları, malları aralarında taksim ettiler. Kalan miras arasında, Resûlullah efendimizin üç tane mübârek sakal kılı vardı, iki oğul, bunlardan birer tane alınca, geriye bir tane kaldı. Bunun üzerine büyük oğul; "O kalan bir kılı ikiye bölelim" dedi. Küçüğü; "Hayır, o, Resûlullah efendimize ait mübârek bir kıldır. Onu asla kesip ikiye bölemeyiz" dedi. Büyük kardeş; "Öyleyse Resûlullah efendimizin bu üç mübârek kılını sen al. Onlara karşılık malların hepsini de ben alayım" dedi. Küçük kardeş bunu kabul etti. Resûlullah efendimize âit mübârek sakal kıllarını alıp, kendisine düşen malların hepsini kardeşine verdi. Ne zaman Resûlullah efendimizin o mübârek kıllarını görse, Resûlullah efendimize salât okurdu... Günler sonra, büyük kardeşin malı bitti. Küçük kardeşin malı ise çoğaldı. Bir müddet sonra küçük kardeş de vefat etti. Sâlih zâtlardan birisi, Resûlullah efendimizi rüyâsında gördü. Resûlullah efendimiz, o zâta şöyle buyurdu:

"İnsanlara söyle, Allahü teâlâdan bir dileği olan falancanın kabrine gitsin."

O günden sonra insanlar, o küçük kardeşin kabrini ziyâret etmeye başladılar. Hattâ büyük zâtlar, onun kabrinin yanından geçerken; "İşte bu kişi, Resûlullah efendimize salevât okumanın ve O'nu sevmenin bereketi ile yükseldi" derlerdi.