Şemseddin Muhammed Bisâtî

Allahü teâlânın var olduğuna, bir olduğuna ve Muhammed aleyhisselâmın Onun Peygamberi olduğuna ve Peygamberlerinin en üstünü olduğuna ve bunun her sözünün doğru olduğuna inanmaya iman etmek ve Müslüman olmak denir. Böyle inanan kimseye mü'min ve Müslüman denir. Muhammed aleyhisselâmın sözlerine hadis-i şerif denir. Kur'ân-ı kerimde ve hadis-i şeriflerde açık olarak bildirilenlerden birine bile inanmayana kâfir denir. Tevrat, Zebur ve İncil'i, Allah kelamı zanneden kâfirlere Ehl-i kitap, kitaplı kâfir denir. Yahudilerin ve Hristiyanların çoğu kitaplı kâfirdir. Hiçbir dine inanmayanlara dehri denir.
Müslümanın öğrenmesi lazım olan ilmlere Ulûm-i İslamiye denir. İslam bilgileri, iki kısımdır: Birinci kısmı, Din bilgileridir. Bunlara Ulûm-i nakliye denir. Bunlar, Ehl-i sünnet âlimlerinin Edille-i şer'iyye denilen dört kaynaktan çıkardıkları bilgiler olup, ikiye ayrılır: Birincisi, Ulûm-i zahiriye, beden bilgileridir. Bunlara Ahkam-ı İslamiye denir. Ahkam-ı İslamiye bilgileri, Tefsir, Kelam, Fıkıh ve Ahlak kitaplarında yazılıdırlar. İkincisi, Ulûm-i bâtınıyye, kalb bilgileridir. Bunlar, Resûlullahın mübarek kalbinden çıkıp, evliyanın kalplerine gelen bilgilerdir. Bu bilgilere Tasavvuf denir. Ahkam-ı İslamiye ve tasavvuf bilgileri hiç değişmez. İkinci kısmı, Fen bilgileri veya Ulûm-i akliyedir. Din bilgilerini, fen bilgileri ile ispat eden mü'minlere Hukemâ denir.
Kur'ân-ı kerimde ve hadis-i şeriflerde açık bildirilmemiş, şüpheli bilgilere İslam âlimleri muhtelif manalar verdi. Böylece, iman edilecek şeylere, birbirlerinden farklı inanan yetmiş üç fırka meydana geldi. Bunlardan imanları doğru olan bir fırkaya Ehl-i sünnet ve Sünni denildi. Yanlış mana verenlere Bid'at ehli denir.