Harran'dan Yükselen Nur Fahrüddîn İbni Teymiyye
(Bu mübarek zatı; Ehl-i sünnetten ayrılıp bozuk bir yol tutmuş olan, Ahmed bin Abdülhalim Harrâni ismindeki meşhûr sapık, İbn-i Teymiyye ile karıştırmamalıdır. Bu Eshâb-ı Kirâmın yolundan ayrılan İbn-i Teymiyye, Fahrüddin İbni Teymiyye'den sonra, hicri 661-728 târihleri arasında yaşamıştır.)
Fahrüddin İbni Teymiyye, küçük yaşta ilim tahsiline başladı. Kur'ân-ı kerimi babasından öğrendi. İlim öğrenmek için Bağdad'a geldi. Bağdad'da ilim tahsilini tamamladıktan sonra, memleketi olan Harran'a döndü. Orada Nûriyye Medresesi'nde talebe okutmaya ve vaaz etmeye başladı. Konuşması gâyet fasih ve beliğ idi. Sözleri çok güzel anlaşılır ve te'sirli olurdu. 588 (m. 1192) senesinde Câmi-i Harran'da her gün sabah vakti tefsir dersleri vermeye başladı. Bu hizmete uzun zaman devâm etti...
Fahrüddin İbni Teymiyye hazretlerinin oğlu Abdülgani, babasının vefâtından sonra, çeşitli kimseler tarafından babasıyla alâkalı sâlih rüyâlar görüldüğünü, bu rüyâların çok fazla olduğunu, toplanacak olsa bir cildi dolduracağını bildirmiştir.
Fahrüddin hazretlerinin kardeşinin sâliha bir kızı vardı. Diyor ki: "Fahrüddin hazretlerinin vefâtından sonra şöyle bir rüyâ gördüm: Gökyüzünden büyük bir feryâd sesi işittim. Yanımda bulunan kimseye; 'Bu feryâd sesi nedir?' diye sordum. Dedi ki: Bu, Fahrüddin hazretlerinin vefât etmesi ve câmisindeki yerinin boş kalması ve tefsir derslerinin kesilmesi sebebi ile meleklerin feryâdlarıdır."
İLLE NAMAZ, İLLE NAMAZ...
Başka bir kimse, rüyâsında Fahrüddin İbni Teymiyye hazretlerini gördü. Kendisine dedi ki: "Ey efendim! Bana haber verir misiniz, ölüm nasıl bir şeydir?" Fahrüddin hazretleri de buyurdu ki: "Ölüm ânında, ölüm geldiği zaman onun şiddeti pek fazladır. Fakat (iyi kimseler için) ondan sonra her şey çok kolay, çok hafif ve çok rahattır." Sonra da buyurdu ki: "Ey Abdullah! Namaz! (Sana namazı tavsiye ederim.) Ondan daha efdal hiçbir şey yoktur. Kim ona devâm ederse ve Ehl-i sünnet ve cemâat i'tikâdını muhâfaza ederse, burada çok hayırlar ile karşılanır."